Poniżej 12 Etapów niszczenia instytucji publicznej – elementarz funkcjonowania państwa polskiego. Wedle mojej oceny – opartej na informacjach z wewnątrz @Lukasiewicz_pl. – największa organizacja naukowa w Polsce właśnie wkracza w 10 Etap , ale mechanizm jest uniwersalny – pisze na platformie X Andrzej Dybczyński, dyrektor Polskiego Ośrodka Rozwoju Technologii 2018-2023, Prezes Sieci Badawczej Łukasiewicz 2023-2024. Abstrahując już od konkretnego przykładu i jego etapu (to opinia prezesa), przyjrzyjmy się temu mechanizmowi:
12 etapów niszczenia instytucji publicznej
1. Marionetkowy Szef. Nowe kierownictwo. Powołać marionetkowego szefa, o możliwie niskich kompetencjach, całkowicie zależnego od polityków. Szczególnie ceniony będzie kandydat z wysokim kredytem hipotecznym. Wykona każde polecenie i przejmie za nie osobistą odpowiedzialność. Osoby rzeczywiście ważne chronić i powoływać na stanowiska nie wyższe niż zastępcy.
2.Narracja. Narzucić dyskurs o instytucji w kategoriach dobro (my, teraz) – zło (oni, wcześniej). Przydatny będzie manichejski radykalizm – widzowie to uwielbiają.
3. Uwiarygodnienie. Przeprowadzić sterowane pseudokontrole i audyty. Uzyskać potwierdzenie, że poprzednicy to pijacy i złodzieje – „bo przecież każdy pijak to złodziej”.
4. Rozliczenia. Wygenerować maksymalną liczbę zawiadomień do prokuratury na poprzedników. Nie skupiać się na wiarygodności zawiadomień – celować w ich dużą liczbę i szokowanie społeczeństwa skalą nieprawidłowości.
5. Media. Wynająć agencję PR, która będzie nagłaśniać rzekome przestępstwa i nieprawidłowości poprzedników, w celu stworzenia parasola medialnego dla Etapu 6 i 7. Dodatkowy uzysk – promocja zaprzyjaźnionych polityków.
6. Bezpieczeństwo. Wyrzucić z instytucji osoby zdolne do formułowania i przedstawiania własnych poglądów. Szczególnie niebezpieczni są specjaliści lojalni wobec instytucji jako takiej, a nie wobec jej kierownictwa – tych namierzać i eliminować w pierwszej kolejności. Ignorować awantury w mediach – trzeba zacisnąć zęby i to przejść.
7. Nepotyzm. Zatrudniać w instytucji maksymalną liczbę znajomych i protegowanych polityków, jeśli to możliwe – pozbawionych kompetencji i otrzymujących zbyt wysokie wynagrodzenie. Zapewnią ochronę o charakterze bezpośrednim (bronią swojego miejsca pracy) i pośrednim (dają przełożenie na polityków). Najlepszym celem są członkowie rodzin i nieformalni partnerzy polityków, w drugiej kolejności – członkowie ich sztabów.
8. Utopia. Sformułować nierealistyczną, ale atrakcyjną Strategię rozwoju. Nagłośnić jej przyjęcie jako zasadniczą zmianę w stosunku do poprzedników, a następnie głęboko ukryć, by nikt nie mógł weryfikować jej realizacji.
9. Fasada. Dzięki współpracy z agencjami PR (patrz Etap 5) oraz kontaktom politycznym (patrz Etap 7) organizować maksymalną liczbę bezwartościowych uroczystości podpisania listów intencyjnych i ramowych umów o współpracy, z których nic nie wynika, ale tworzą wrażenie dynamicznego rozwoju.
10. Kłamstwo. Ukrywać pierwsze efekty dewastacji (odpływ wartościowych pracowników, spadek przychodów, marnowanie środków, przerwanie ciągłości przedsięwzięć itd.). Kluczowe narzędzia Etapu 10 – manipulacja danymi, odmowa dostępu do informacji publicznej. Krytycznie ważne – chronić przed ujawnieniem przygotowany przez siebie dokument Strategii – na tym etapie jego ujawnienie może obnażyć fikcję (cele Strategii) oraz hipokryzję (diagnoza – oskarżenia wobec poprzedników).
11. Ewakuacja. Znaleźć nową instytucję, która stanie się kolejnym żywicielem dla kierownictwa i wąskiej grupy najbliższych współpracowników. Dzięki atutom uzyskanym na Etapie 7 przenieść do tej instytucji kluczowych członków koterii.
12. Recycling. Przejść do realizacji Etapu.
